Seksualność w zwierciadle humanistyki

Staraniami Stowarzyszenia Nowa Humanistyka ukazał się właśnie tom Seksualność w zwierciadle humanistyki. W tomie znalazły się artykuły członków naszego Koła:

  1. Przemysław DudzińskiFilmowa pornografia dla kobiet i feministyczne postporno – próba rekonesansu
  2. Iwona Morozow, Kazirodztwo – tabu w kulturze i jego przedstawienia w kinie

Cały tom do pobrania tu: Seksualność w zwierciadle humanistyki

Abstrakty:

Filmowa pornografia dla kobiet i feministyczne postporno – próba rekonesansu

Zainteresowanie pornografią wśród badaczy związanych z dyscyplinami humanistycznymi i naukami społecznymi, również w Polsce, systematycznie rośnie. Nadal jednak duże jej obszary pozostają słabo, lub wcale, nierozpoznane. Jednym z nich jest pornografia przeznaczona dla widza kobiecego. Wystąpienie jest próbą rekonesansu tego szerokiego i niezwykle zróżnicowanego obszaru. Pracę otwiera krótkie podsumowanie stanu badań na terenie Polski. Charakterystyczną cechą dyskursu kobiecej pornografii wydaje nam się też jego samoświadomość: reżyserki kobiecego porno i zjawisk pokrewnych często wyraźnie inspirują się bogatą tradycją feministycznej myśli o filmie, wypowiadają się w jej duchu, pisują prace teoretyczne i manifesty. Stąd autor przytacza historię poglądów na pornografię zaistniałych w ruchu feministycznym. Do omawianego pola przynależą z jednej strony reżyserki pracujące w wytwórniach produkujących klasyczną pornografię hardcore, z drugiej – twórczynie postporno – filmów opartych o poetykę hardcore, ale rezygnujące z właściwej mu funkcji wspierającej zachowania masturbacyjne widza. Pomiędzy tymi dwoma biegunami mamy zaś do czynienia z szerokim spektrum zjawisk problematyzujących i próbujących odszukać formułę na „porno dla kobiet”, np. prace Anny Span, Petry Joy, Candidy Royale, Marii Beatty, których prace zostają omówione jako charakterystyczne dla poszczegolnych poetyk pornografii dla kobiet.

Kazirodztwo – tabu w kulturze i jego przedstawienia w kinie

Tekst skupia się na zestawieniu filmowych przedstawień kazirodztwa z kręgiem kulturowej, akademickiej refleksji na ten temat. Wybrane filmowe przykłady dotyczą tabuizowanych relacji: brat/siostra; matka/syn; ojciec/córka. Odnoszą się do przedstawień kazirodztwa jako: wykorzystania/ przemocy seksualnej; transgresji; erotycznej zabawy/ stymulacji; mitycznego piętna oraz sugestii. Tekst oscyluje wokół pytań/ kwestii: Czym w kulturze jest kazirodztwo (różne formy konceptualizacji – tabu/ anomalia/ transgresja/ granica/ sacrum)? Jak filmy przedstawiają i ustosunkowują się do kazirodztwa? Jaki dyskurs reprezentują? Jak odnoszą się do istnienia retoryki transgresji wywoływanej przez tabu? Do jakiej refleksji skłaniają widza jego filmowe przedstawienia? Czy kazirodztwo w kinie jest kontrowersyjne? Czy kazirodztwo to ostatnia granica?

 

 

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s